Ria Tuenter (55) uit Varsseveld schreef ‘Mam raakt kwijt’, een boek waarin columns werden gebundeld, aangevuld met lange en korte verhalen over haar moeder met dementie. De sterke band met haar zorgde er uiteindelijk voor dat ze zich een tatoeage liet aanmeten. “Dat gebeurde enkele weken nadat mam was overleden. Ze kampte lange tijd met dementie, een hele intense periode.” Op internet zocht ze naar een afbeelding die de moeder-dochterband symboliseert. Eentje sprong er meteen uit: een vrouw in lotushouding met een kind in haar buik, geschetst in één ononderbroken lijn. “Dat moest mijn tattoo worden.” En zo geschiedde. Ria toog naar een tattooshop in Terborg en vertelde niemand over haar snode plannen. Zelfs het thuisfront wist van niks. Het was de bedoeling om eerst alleen een oriënterend gesprek te hebben. De subtiele tattoo op haar linkerarm kon echter gelijk gezet worden omdat een andere afspraak was uitgevallen. Het resultaat stemde tevreden. “Ik vond het nog mooier dan verwacht en door de diepere betekenis heeft het ook echt meerwaarde. Maar hoe zouden mijn man en kinderen reageren? Eerst appte ik mijn jongste zoon die op kamers woont een foto met de tekst: je moeder heeft een tattoo!”


Hij dacht aan een grap getuige zijn reactie: ‘Oh leuk, waar heb je die geplakt?’ Nee hoor het is een echte, appte ik terug. Al snel volgde zijn app: Cool zeg, mijn moeder heeft nog eerder een tattoo dan ik ;-) Ook mijn man en oudste zoon waren gelijk enthousiast. Wat de buitenwereld ervan zou denken, maakte me verder niet zoveel uit.” Schrijver/columnist Rosanne Hertzberger noemde tatoeages ‘de ultieme minachting van het lichaam, een zelfverkozen brandmerk’. Ria spreekt echter van een weloverwogen beslissing. “Iedere keer als ik mijn tattoo zie, ben ik weer blij. Het onderstreept de warme herinneringen nog eens extra. De cirkel is daarmee rond.”     
Nieuw boek
Ze was het eigenlijk niet van plan, maar er is toch een vervolg gekomen op het debuut van Ria Tuenter. De nieuwe bundel ‘Kusje voor Popje’ geeft opnieuw een inkijkje in de belevingswereld van haar moeder met dementie. Herkenbaar, met ruimte voor een traan en zeker ook een lach. “Na haar overlijden vond ik het toch nodig om deze bijzondere periode af te sluiten. Het schrijven heeft me zeker geholpen bij het verwerkingsproces. Daarnaast is het fijn om te horen dat zoveel mensen er steun aan hebben.”

Meer informatie: www.mamraaktkwijt.nl

Klik hier om jouw puzzel in te sturen